Duikteamnieuwerkerk

  • Increase font size
  • Default font size
  • Decrease font size

Hakuna matata: Duiken in Kenya

Hakuna matata: Duiken in Kenya

De zoemer ging en tegelijk murmelde een stem iets in het Swahili door de luidspreker. De veerpont maakte aanstalten om te vertrekken, terwijl we over de reling keken naar de honderden vissen die met de golven mee deinden. Het water zag er glashelder uit en dat verbaasde ons toch enigszins. Dit was immers de monding van de haven van Mombasa. Tegelijk stelde het ons ook wel gerust. Als het er hier al zo goed uit zag dan konden we wel eens een paar mooie duiken gaan maken.

Een week eerder waren we in Kenya aangekomen. Het land in de hoorn van Afrika dat in de jaren tachtig en begin jaren negentig een periode van groeiende welvaart had gekend, maar dat vervolgens in een neerwaartse spiraal verzeild is geraakt. Corruptie en criminaliteit hebben een enorme vlucht genomen. En tot overmaat van ramp is het land de laatste jaren ook nog geteisterd eerst door grote overstromingen door El Nino regens en in de daaropvolgende jaren door aanhoudende droogte. Dit alles heeft grote consequenties gehad, onder meer voor de toeristenindustrie. Verschillende vliegtuigmaatschappijen hebben hun rechtstreekse vluchten naar Nairobi gestaakt en veel hotels hebben meer dan de helft van hun kamers leeg staan. Toch heeft Kenya, ondanks zijn problemen, wel erg veel te bieden: uitgestrekte wildparken, afgelegen meren met vaak zeer zeldzame vogels, bergen, oerwoud, authentieke (kust)plaatsjes, uitgestrekte stranden en een visrijke Indische Oceaan. Zowel avonturiers als mensen die hun reis graag tot in de puntjes verzorgd zien kunnen hier hun hart ophalen. Wij zouden een week lang met een gehuurde auto het westen van Kenya gaan verkennen om vervolgens met het openbaar vervoer langs de kust te trekken. Ook hadden we gepland een paar duiken te maken.

Dat was een goed streven, een paar duiken maken en dan verder trekken, maar voltrekt irrealistisch. Al bij het zien van het heldere water en de vissen op de pont van Mombasa naar de Zuid-kust ontstond het vermoeden dat het duiken met alles eromheen ons wel zou gaan bevallen. We namen de matatu naar Diani Beach. De manager van de Divers Village (onderdeel van duikclub Diani Marine), waar we zouden overnachten, had ons geadviseerd toch vooral met de (Village)taxi te komen. Echter met het oog op onze portemonnee gaven we de voorkeur aan de matatu. Gelukkig waren we slechts voorzien van een rugzak, zodat we ons ‘met gemak’ ergens achter in het busje installeerden.

Bij de Divers Village werden we hartelijk begroet door de manager. Praktische zaken zouden later geregeld worden, eerst kregen we een korte rondleiding over het terrein en konden we een drankje nemen aan de bar. Of het nou de megabedden waren, de gigantische tuin, de beach bar of de korte afstand naar het strand, we weten het niet meer, maar feit was dat we om gingen. Hier wilden we langer dan twee dagen blijven.

Onze eerste duikervaringen in de Indische Oceaan waren geweldig en ook heel anders dan we ons hadden voorgesteld. Nooit eerder hadden we buiten Nederland gedoken. Natuurlijk kenden we de verhalen van collega-duikers en de beelden van rustig water met prachtige vissen op Discovery Channel. De vissen zagen we in overvloed, echter van rustig water was geen sprake. Enigszins verbaasd lieten we ons mee trekken door de deining: een paar meter naar links, een paar meter naar rechts. Of: een meter naar voren, drie meter naar achteren. En alle vissen bewogen met ons mee. We keken elkaar lachend aan, voor zover als dat gaat met een ademautomaat in je mond… Dit is echt leuk duiken! We keken onze ogen uit op deze eerste duik. Zo veel verschillende soorten vissen, bijzondere slakjes, zeekomkommers en grote schildpadden. En zo veel zicht, in vergelijking tot wat we gewend waren tenminste, dat we geen buddylijnen gebruikten. Lastig was vervolgens wel weer om de ander te attenderen op een bijzondere vis of een schildpad.

Omdat we onze duikcarrière serieus nemen, besloten we ons in te schrijven voor een SSI-cursus Stress & Rescue duiken, gecombineerd met de cursus CPR & Medic First Aid. Door een andere cursist werden we gewaarschuwd. Stress & Rescue was weliswaar een leuke en nuttige cursus om te doen, maar ook een zware. Nog dezelfde dag kregen we het cursusmateriaal overhandigd.

Voordat we daadwerkelijk met de cursus zouden beginnen gingen we nog een dag duiken. Het was zondag, de hoofdinstructeur van de club had zijn eerste vrije dag in vijf weken en het was springtij. Om 9.00 uur reed de pick-up truck het terrein van de Divers Village op om de duikers die die ochtend mee zouden gaan af te leveren. Behalve wijzelf (en de instructeurs natuurlijk) had nog niemand hier gedoken. Er heerste een opgelaten stemming. Volgens het vaste ritueel werden kleding en materialen uitgezocht en werd een instructie van de twee te maken duiken gegeven. Bepakt en bezakt liep iedereen naar het strand waar de boot dobberend op ons zou liggen te wachten. Maar dat was deze dag niet het geval. Door de springtij was het verschil tussen eb en vloed zo groot dat de boot nog ernstig in het zand lag i.p.v. in het water. Een verkeerde berekening gemaakt. Feit was in ieder geval dat we nog niet weg konden varen.

Na een uurtje konden we aan boord. We hadden een extra loods aan boord om ons over het eerste rif heen te krijgen. Het is namelijk zo dat op zo’n 100 meter van de kust een lang gestrekt rif ligt die een groot deel van de zuidkust van Kenya volgt. Slechts op enkele plaatsen kan dit rif worden overgestoken om dan in de branding van de Indische Oceaan te belanden wat ook weer goede vaarvaardigheden vergt. Zeker bij springtij! Iedereen prepareerde zijn of haar duikuitrusting en maakte zich klaar voor de duik. Hier en daar ontstond wat commotie. De een had meer lood nodig, de ander een langere loodgordel en de derde had problemen met het aansluiten van zijn automaat op de fles. En de meesten leken de instructies van de aanwezige gidsen niet te horen. Ondertussen sprong de boot over aanzienlijke golven heen. Na een half uur varen waren we bij de duikstek aangekomen. We trokken onze uitrusting aan, checkten of onze mededuikers ook klaar waren en stemden de procedure nog eenmaal af met onze gids. En toen rolden we achterwaarts het water in om richting de lijn aan de voorkant van de boot te zwemmen. Dat laatste gaf echter de nodige problemen. Er stond een sterke stroming waar nauwelijks tegen in te zwemmen viel. Bij de lijn aangekomen wachtten we op onze mededuikers. Maar het duurde even voor ze kwamen. Dat gaf ons de tijd om op adem te komen. Toen uiteindelijk de eerste het water in rolde hoorde we wat geroep en gespetter. En toen de tweede sprong werd dat sterker. Ze werden enorm overvallen door de stroming en de golven, konden nauwelijks de driftlijn bij de boot te pakken krijgen en dreven erg af. Uiteindelijk bereikten ze de lijn waar wij ons ook bevonden. Ze waren op dat moment al aardig overstuur, zagen het duiken helemaal niet zitten en lieten prompt de lijn los om weer helemaal af te drijven. Onze gids ging achter hen aan en zei ons dat we naar beneden moesten gaan om daar op hen te wachten. Dus dat deden we. Maar toen een kwartier laten nog steeds met zijn tweeën op 15 meter zaten besloten we om toch maar weer omhoog te gaan, terug naar de boot. En net toen we de boot op klommen kwam onze gids ook weer boven water. Onze mededuikers volgden ook al snel. Ze waren zo ver afgedreven dat ze onderwater weer terug moesten zwemmen naar de boot. Echter onder water waren ze weer in paniek geraakt en hadden ze een bijna-ballonopstijging gemaakt. Ze waren blij dat ze bij de boot waren en wilden pertinent niet meer duiken. Wij hebben daarentegen later die dag nog een hele mooie duik gemaakt. En natuurlijk hebben we, toen we terug waren bij de Divers Village, alles wat eerder die dag mis ging nog eens goed doorgesproken. Voor onze mededuikers was deze duikdag op een teleurstelling uitgelopen, ze hadden zichzelf slecht voorbereid op deze duik, checkten hun materiaal pas op de boot i.p.v. bij de Divers Village en bleken de instructies van de gids slecht te kunnen volgen doordat hun Engels niet optimaal was. Voor ons was het een erg leerzame voorbereiding op de Stress & Rescue cursus. Voldaan zaten we die avond op een van de loungebanken bij Forty Thieves, een beachbar net naast Divers Village. Ze maken daar weliswaar geen spectaculaire gerechten, maar het smaakt wel altijd goed en de ingrediënten zijn vers. Bovendien heb je er een perfect uitzicht over de Indische Oceaan.

zwembadDe volgende dagen stonden in het teken van de cursus. Naast de theorielessen die we kregen moesten we de nodige zelfstudie doen. En natuurlijk kregen we praktijklessen. Eerst een ochtend in het zwembad. Aan bod kwamen vragen als hoe herken je stress onder en boven water, hoe reageer je hierop en wat doe je vooral niet. Onze automaat en bril werden afgerukt en er werd op ons geklommen. Toen waren we rijp voor de strandoefeningen. Dat zullen we niet gauw vergeten. Op zo’n 50 meter van het strand werd een boei neer gelegd. Dat moest een drenkeling voorstellen en die had dringend hulp nodig GO! GO! GO! En daar gingen we. Door de branding heen, naar de boei en weer terug. Nauwelijks aan de kant werd er geroepen dat er nog een drenkeling was. GO! En daar gingen we weer. Achteraf lijkt het allemaal misschien niet zo zwaar, maar de stroming was nog steeds erg sterk (springtij) en het zand mul. Omstandigheden waar we helemaal niet aan gewend zijn. Tenslotte volgende nog een oefening met een ‘echte’ bewusteloze drenkeling, een duiker die zich op 50 meter van de kant twee meter naar beneden liet zakken. Een van ons moest het water in rennen en de drenkeling halen, terwijl de ander de zuurstofset klaarmaakte en vanaf de kant aanwijzingen gaf (en daarna omgekeerd). Vloed begon inmiddels op te komen en de zon begon te zakken. En daar lig je dan: steeds hoger worden golven waar je nauwelijks nog overheen kunt kijken, verblind door de zon waar je tegenin kijkt, op zoek naar een bewusteloze drenkeling in water met 0,0 meter zicht. Is dit nou vakantie?!

Om onze cursus af te ronden gingen we nog twee duiken maken. Bij de eerste duik moesten we onder water extra alert zijn op stressverschijnselen bij onze instructeur en aan de oppervlakte werden we geconfronteerd met een bewusteloze, niet ademende duiker. Dus daar gingen we weer door de golven heen, het slachtoffer beademen en de uitrusting losser maken of ‘afwerpen’ (niet echt doen hoor!). Het lastigst is nog wel het slachtoffer via een stijl trapje aan boord te krijgen. Tenslotte moetsen we de zuurstofset weer prepareren, hartmassage uitvoeren en hulp inroepen via de VHF-radio. En toen waren we geslaagd!

whalesharkOp naar onze allerlaatste duik in Kenya. Tussen de twee duiken in wordt altijd een uur pauze genomen. Vanuit de duikclub worden sinaasappels of watermeloen verstrekt. Dat schijnt goed te zijn tegen zeeziekte. Daar hebben we gelukkig geen last van gehad, maar wat fruit is altijd lekker. Ook geeft deze pauze de gelegenheid van de ene naar de andere duikstek te varen. Zo ook deze dag. Na 20 minuten varen werd echter acuut de motor stil gezet. Whaleshark!!! Whaleshark! Het zou toch niet… Jawel hoor, rechts van de boot kwam een rugvin bovenwater. Iedereen graaide naar zijn vinnen, bril en snorkel en sprong het water in. Ongelooflijk, zwemt er ineens 7 meter haai onder je door! Dit was zeker een van de meest indrukwekkende duikmomenten. In alle haast hadden we ons waterdichte wegwerpcameraatje mee het water in genomen. De walvishaai was

echter veel te groot om er in een keer op te zetten. We hebben nu wel hele leuke foto’s met stippen. Ook tijdens onze laatste duik leek het of de Indische Oceaan ons nog een keer één van haar betere shows wilde laten zien. Naast enorme pijlstaartroggen zagen we heel veel grote schildpadden, een naaldvis, een gitaarhaai en dan nog veel gekleurde vissen waarvan we niet eens proberen de namen te onthouden.

Toch wel een beetje met pijn in ons hart namen we twee dagen later afscheid van de mensen van Diani Marine, de Indische Oceaan en de megabedden bij de Divers Village.

Kurt & Jolanda

Voor meer informatie en foto’s kunt u kijken op de volgende site: www.dianimarine.de